tirsdag 8. juni 2021

Nedre Ljøen

 Liv og eg er stadig på utkik etter nye turmål.  Til meir vi går til meir oppdagar vi nye flotte plassar, og lista er endelaus.  I køyreavstand på rundt ein time heimafrå  kan du velge og vrake i hundrevis av fantastiske korte og lengre turar som passar dei aller fleste.  Forrige helg gjekk turen til Hellesylt og Nedre Ljøen.  Vi har køyrt forbi Ljøen mange gongar og visste om postvegen som går over Ljøbrekka, men aldri vore ned til sjøen før. Turtipset fekk vi av vår lokalkjende guide, Eldrid, utflytta Nesbygdar som bur på Hellesylt.  Ho hadde vore der mange gonger før, og var perfekt turfylgje.  Med på turen var og Jan og Monica som nærast er fast turfølgje å reikne.

Parkeringsplassen på Ljøen er eit kapittel for seg sjølv.  Der er tilrettelagt for langt større reisefylgje enn nokre få Nesbygdarar.  Skikkeleg imponerande arbeid er gjort her, og må berre sjåast.  Gamle ferdavegar, og Den Trondhjemske Postveg er noko av kjekkaste eg veit å studere.  Og når ein attpåtil får servert gamle bygningar langsmed vegen på kjøpet er lukka nærast fullkomen. Flotte gamle bygningar med trapper og murar som får meg nærast til å hyle av begeistring.  Har ein fotodilla er ein komne til paradis her.   Vegen ned til sjøen er eit kapittel for seg.  I stupbratte lia som nærast er som ei lang uframkomeleg steinurd med tett urskog av eldegamle og nye trær slyngar postvegen seg fram.  Grasgrodd og innbydande ligg den framfor deg og er eit eventyr å gå på.  Korleis anleggsarbeidarane klarte å bygge veg i dette terrenget for 200 år sidan er berre ei gåte.  

Nede ved sjøen på Naustberget var det ei hytte og fine gamle naust, og ein nydeleg rasteplass ved ein svær foss.  Der var og ei idyllisk strand som innbaud til å kjøle ned varme turføter. Her vart vi værande ei god stund før vi tok vegen med 300 meter stigning oppgjennom bakkane igjen.  Dersom du er ute etter ein kortreist fin tur både for store og små er denne turen absolutt å anbefale.  Det var i alle fall ein svært nøgd gjeng som takka guiden vår for turtipset og følgjet før vi snudde nasa heim igjen.





Til dette skulehuset kom ungane frå dei små gardane frå begge sider av fjorden og hadde 200 høgdemeter å gå opp ifrå fjorden.  Dei hadde neppe skuleskyss anna enn robåt.  Denne skulen er berre litt mindre enn den eg gjekk tre fyrste skuleåra på tidleg på 60 talet.



I dette huset budde det ei dame åleine til for ca. 5 år sidan.  då var ho over 80 år.





Dette er ei av dei mes imponerande steintrappene eg har sett.  Det var nesten problem å gå forbi.


Der var mange artige stadnamn undervegs.






På desse murane stod det eit hus som vart teken av ras på 1800 talet.  Her budde ei kvinne  i 50 åra.  Ho og ei jente vart teken av raset som sopte huset på sjøen. Begge overlevde og kvinna vart seinare gift og levde til ho vart rundt 90 år. 











Ein kan ikkje klage på denne rasteplassen her.






Dette er den største samlinga av langorv eg har sett.




Takk for fylgjet.



fredag 19. mars 2021

Ut mot havet

For eit par veker sidan reiste vi i vesterled til weekendopphald på Ulvesund fyr.  Fyrste stopp var imidlertid ei av landets flottaste sandstrender, nemleg Refviksanden.  Der var mange fine fotomotiv, og dei minste fann rikeleg med sand til å spa opp i medbrakte plastbytter.  Det var ikkje mange som hadde funne vegen til Refviksanden den dagen for været var heller surt og kaldt.  Difor pakka vi relativt fort inn i bilen med kurs mot neste stopp, Kannesteinen.  Der var det store bylgjer som slo inn mot stranda, mange fine fjellformasjonar å leike i, og mykje rart å sjå på i fjæra.  Det skal forøvrig ikkje så store bylgjene til å imponere oss som bur langt inne i ein fjordarm.  

Spenninga steig etterkvart som vi nærma oss Ulvesund fyr.  Korleis ville det være å overnatte ved eit 150 år gamalt fyrtårn?  Området svara heilt til forventningane.  Koselege og fint innreia gamle hus utan nokon form for luksus. Heldigvis var der ikkje fjernsyn, radio eller oppvaskmaskin.  Det var som å skrue tida tilbake til barndommen på 50-60 talet.  Menyen til middag var derimot av det meir moderne slaget. Nydeleg medbrakt sushi frå La Voile i Måløy.  Den var som vanleg heilt i toppklasse.  Med total mangel på underhaldning frå sentrale medier, vart det opplæring i brettspel utover kvelden. Liv og eg hadde fått sengar i noko som heitte maskinrommet (utan ein lyd forøvrig) og som seinare viste seg å være kufjøsen.  Det einaste lyset som fann vindauget var lysglimta frå fyret, og den einaste lyden som nådde øyret var det svake suset av bylgjer mot stranda. Ein fredelegare plass skal du leite etter.  Eg har ikkje sove så godt på lenge.

Dagen etter var det tid for å gå på oppdagingsreise i området rundt fyret. Det vart fisketur på kaia, prøve ut dissa i hagen, studere det originale toetasjes geitefjøset og ikkje minst sjå på den mest originale fugleholken vi har sett: ukulelen i bjørka.  Dersom ikkje  fugleungane lærer seg å synge i det huset forestår eg ingenting. Det var og spanande å gå utigjennom portane i den enorme steinmuren rundt fyret for å sjå kva som var på utsida. Eg har alltid vore imponert og ikkje minst audmjuk over det arbeidet som ligg bak desse fantastiske monumenta. For eit enormt slit det har vore å dyrke opp nokre kvadratmeter og bruke steinane til husmurar og gjerder.  Den arbeidsinnsatsen står det enorm respekt av.

Etter eit par flotte og innhaldsrike dagar i ytre Nordfjord sette vi kursen innover igjen. Eg var så heldig å få helse på fyrsjefen sjølv, Sølvi Hopland, nokre dagar seinare.  Ein energibunt av dei sjeldne.  Tusen takk Sølvi for at vi fekk ei fantastisk helg på fyret ditt,  ein perfekt plass for fred og ro.