Ljøbrekka

I fleire tiår har eg gått og tenkt på at eg skulle ta turen på den gamle postvegen frå Herdalen i Stranda og over fjellet og ned Ljøbrekka. For ein del år sidan gjekk eg opp Ljøbrekka og forbi Ljøsætra, men det har aldri klaffa med å få gå heile turen.  Interessa for gamle vegar, murar og bygningar har berre blitt større og større med åra, og turen ned til sjøkanten frå Ljøen for to veker sidan var ein skikkeleg apetittvekkar.  Forrige søndag bestemt Liv og eg oss for å gå resten av denne fantastiske turen opp Herdalsbrekka og ned til Ljøen.  Vi fekk med oss guiden vår, Eldrid, og la i veg.  Denne vegen vart opprusta frå 2014 til 2020 av sherpaer, og la det være sagt med ein gong, det er ein formidabel jobb som er gjort her.  Det er 21 svingar på Herdalsida og rundt 30 svingar på Ljøen sida og vegen er oppmura i det stupbratte terrenget på begge sider av fjellet.  I tillegg er nesten heile vegen fint oppgrusa og berre ei fryd å gå på.  Eg angra litt på at eg ikkje gjekk heile vegen før den vart opprusta slik at eg fekk oppleve korleis den gamle vegen som var laga for omlag 200 år sidan såg ut. Vi hadde litt forskjellig vær undervegs, alt frå  opplett og fint vær til regn og skodde.  Det gav ein fin variasjon i bilda og stemninga undervegs.  Det var og imponerande å sjå korleis dei hadde jobba med det som skulle bli det nye vegsambandet mellom Sunnmøre og Nordfjord.  Omlag 40 mann starta i 1938 og jobba i fleire år med oppmuring og pukking av trasear til det vart bestemt at vegvalet skulle leggast lavare i terrenget og lang tunell gjennom Ljøen.  Her var mange tusen timar og svettedropar brukt til ingen nytte.  Dersom du er i beit for turvalg, vil eg på det sterkaste anbefale å gå denne turen frå Herdalen til Ljøen eller omvendt.  Du er avhengig av to bilar dersom du ikkje vil gå fram og tilbake same dagen.  Eg har lagt ut ein bildeserie frå turen som kanskje vil inspirere og forklare korleis det ser  ut undervegs.  I tillegg kan du på fleire av bilda lese på oppslagstavlene om detaljar frå turen og anlegga.  God tur.

Her sto brakka til arbeidarane på Herdalsida.

Eit fantastisk veganlegg med 21 svingar oppgjennom stupbratte lia!

Vi lurte fælt på kva denne "kanalen" midt bort på marka var for noko.  Det var sjølvsagt undergang for krøtera på den nye vegtraseen.

Her er tunnellinnslaget for "nyevegen" på Herdalsida.

Imponerande vegarbeid!

Her ifrå er det 4 mil til Ørskoug.

Det var litt av ein vegtrase dei bygde for 80 år sidan!

Takk for turen!

 

Nedre Ljøen

 Liv og eg er stadig på utkik etter nye turmål.  Til meir vi går til meir oppdagar vi nye flotte plassar, og lista er endelaus.  I køyreavstand på rundt ein time heimafrå  kan du velge og vrake i hundrevis av fantastiske korte og lengre turar som passar dei aller fleste.  Forrige helg gjekk turen til Hellesylt og Nedre Ljøen.  Vi har køyrt forbi Ljøen mange gongar og visste om postvegen som går over Ljøbrekka, men aldri vore ned til sjøen før. Turtipset fekk vi av vår lokalkjende guide, Eldrid, utflytta Nesbygdar som bur på Hellesylt.  Ho hadde vore der mange gonger før, og var perfekt turfylgje.  Med på turen var og Jan og Monica som nærast er fast turfølgje å reikne.

Parkeringsplassen på Ljøen er eit kapittel for seg sjølv.  Der er tilrettelagt for langt større reisefylgje enn nokre få Nesbygdarar.  Skikkeleg imponerande arbeid er gjort her, og må berre sjåast.  Gamle ferdavegar, og Den Trondhjemske Postveg er noko av kjekkaste eg veit å studere.  Og når ein attpåtil får servert gamle bygningar langsmed vegen på kjøpet er lukka nærast fullkomen. Flotte gamle bygningar med trapper og murar som får meg nærast til å hyle av begeistring.  Har ein fotodilla er ein komne til paradis her.   Vegen ned til sjøen er eit kapittel for seg.  I stupbratte lia som nærast er som ei lang uframkomeleg steinurd med tett urskog av eldegamle og nye trær slyngar postvegen seg fram.  Grasgrodd og innbydande ligg den framfor deg og er eit eventyr å gå på.  Korleis anleggsarbeidarane klarte å bygge veg i dette terrenget for 200 år sidan er berre ei gåte.  

Nede ved sjøen på Naustberget var det ei hytte og fine gamle naust, og ein nydeleg rasteplass ved ein svær foss.  Der var og ei idyllisk strand som innbaud til å kjøle ned varme turføter. Her vart vi værande ei god stund før vi tok vegen med 300 meter stigning oppgjennom bakkane igjen.  Dersom du er ute etter ein kortreist fin tur både for store og små er denne turen absolutt å anbefale.  Det var i alle fall ein svært nøgd gjeng som takka guiden vår for turtipset og følgjet før vi snudde nasa heim igjen.

Til dette skulehuset kom ungane frå dei små gardane frå begge sider av fjorden og hadde 200 høgdemeter å gå opp ifrå fjorden.  Dei hadde neppe skuleskyss anna enn robåt.  Denne skulen er berre litt mindre enn den eg gjekk tre fyrste skuleåra på tidleg på 60 talet.

I dette huset budde det ei dame åleine til for ca. 5 år sidan.  då var ho over 80 år.

Dette er ei av dei mes imponerande steintrappene eg har sett.  Det var nesten problem å gå forbi.

Der var mange artige stadnamn undervegs.

På desse murane stod det eit hus som vart teken av ras på 1800 talet.  Her budde ei kvinne  i 50 åra.  Ho og ei jente vart teken av raset som sopte huset på sjøen. Begge overlevde og kvinna vart seinare gift og levde til ho vart rundt 90 år. 

Ein kan ikkje klage på denne rasteplassen her.

Dette er den største samlinga av langorv eg har sett.

Takk for fylgjet.