Eg må innrømme at eg var temmeleg frustrert då eg kom ut i pausen på fyrste prøva med kostyme og maske. Det er noko av det dunklaste og vanskelegaste lyset eg har fotografert i. Heldigvis så tek ikkje lyskunstnarane omsyn til fotografane. Vi må pent lære oss å takle det lyset vi får servert, og etter å ha site nokre timar med redigering vart eg meir og meir begeistra for den fantastiske stemninga eit profesjonellt scenelys kan gje. Eg innrømmer og gjerne at eg er utruleg imponert over skodespelarprestasjonane på scena, og ikkje minst av dei lokale "heltane", de har all grunn til å være nøgde med dåkke sjølve. Eg er frykteleg glad i nærbilder og portrett, og eg får nesten gåsehud når eg ser alle dei fantastiske ansiktsuttrykka. Tusen takk til alle involverte for magiske operadagar.
Her kjem det eg har plukka ut av mine opplevingar sett gjennom kameralinsa, dessverre ikkje i kronnologisk rekkefylgje.
